* Componisten van Klassieke Muziek  
zoeken
zoekterm onthouden en highlighten
periode
voor 500  Oudheid
500-1450  Middeleeuwen
1450-1600  Renaissance
1600-1750  Barok
1750-1820  Klassiek
1820-1910  Romantiek
na 1900  20ste Eeuw
na 1945  Modern
ROMANTIEK
Isaac Albéniz  
Charles-Valentin Alkan  
Anton Arensky  
Miliy Balakirev  
Peter Benoit  
Hector Berlioz  
Georges Bizet  
Alexander Borodin  
Sergei Bortkiewicz  
Johannes Brahms  
Max Bruch  
Anton Bruckner  
Norbert Burgmüller  
Emmanuel Chabrier  
Frédéric Chopin  
Cesar Cui  
Léo Delibes  
Frederick Delius  
Anton Diabelli  
Paul Dukas  
Antonín Dvorák  
Edward Elgar  
Gabriel Fauré  
César Franck  
Niels Gade  
Alexander Glazunov  
Mikhael Glinka  
Louis Moreau Gottschalk  
Charles Gounod  
Enrique Granados  
Edvard Hagerup Grieg  
Engelbert Humperdinck  
Vincent d' Indy  
Édouard Lalo  
Franz Lehár  
Guillaume Lekeu  
Franz Liszt  
Jules Massenet  
Felix Mendelssohn  
Giacomo Meyerbeer  
Moritz Moszkowski  
Modest Mussorgski  
Jacques Offenbach  
Nicolň Paganini  
Giacomo Puccini  
Sergei Rachmaninoff  
Max Reger  
Nicolai Rimsky-Korsakov  
Albert Roussel  
Camille Saint-Saëns  
Pablo de Sarasate  
Franz Schubert  
  • Robert Schumann  
  • Bedrich Smetana  
    Louis Spohr  
    Franz von Suppé  
    Pjotr Tchaikovsky  
    Giuseppe Verdi  
    Henry Vieuxtemps  
    Richard Wagner  
    Hugo Wolf  
    Eugčne Ysa˙e  

    © .Componisten.Net 2000-2017
    · Home · Links · Europees Skrjabin Genootschap sitemap 
    Galgje ·
    Akkoorden ·
    Gregoriaans ·
    Tijdlijn ·
    Muziektermen ·
    Componisten.Net ·
    Print deze pagina
    Robert Alexander Schumann
    » Duitsland (Stijlperiode: Romantiek)

    Geboren: 8 juni 1810
    » Zwickau
    Overleden: 29 juli 1856
    » Endenich

    Robert Schumann was de zoon van een bekend boekhandelaar en uitgever, die vrij jong stierf aan een zwak zenuwgestel. De vijf kinderen waren allen erfelijk belast met die kwaal. Robert werd geboren in Zwickau op 8 juni 1810, en werd al heel vroeg betrokken bij de literaire kant van de vaderlijke zaak, zodat hij aan het gymnasium vooral interesse heeft voor literatuur. Toch begon hij reeds op zijn zevende intuďtief muzikaal te fantaseren en te componeren. Hij kreeg les van de plaatselijke organist, maar wilde niets van theorielessen weten.
    Na een Schubert-liederenavond besluit hij beroepsmusicus te worden. Onder de indruk van het begaafde pianospel van het negenjarig wonderkind Clara Wieck, wordt hij leerling bij haar vader, de beroemde muziekpedagoog Friedrich Wieck. Door een teveel aan ijver om zijn techniek op te drijven (net als Liszt en Chopin wilde hij de Paganini van het klavier worden!) forceert hij zijn linkerhand en de virtuozenloopbaan ligt in het water. Hij gaat in Heidelberg rechten studeren, maar kan de muziek niet laten en besluit componist te worden.

    Na een jarenlange strijd tegen zijn pianoleraar die uiteindelijk beslecht wordt voor de rechter, trouwt hij met diens dochter en zijn vroeger idool Clara. Zij wordt algemeen beschreven als de vrouw die niet alleen schitterend piano speelde en behoorlijk componeerde en zong, maar tevens kinderen wist op te voeden, haar man bijstond in zijn moeilijke laatste jaren, en na zijn dood verder ijverde voor de verspreiding van zijn muziek.

    Schumann was ook een gewaardeerd muziekcriticus. Zijn recensies verzamelde hij in de "Davidsbündler"; hij werkte ze uit in dispuutvorm tussen Florestan en Eusebius. In 1834 richt hij met enkele vrienden het "Neue Zeitschrift für Musik" op, waarin eindelijk ook de modernistische componisten de kritiek kregen waarop ze recht hadden. Dit is wel enigszins in tegenstelling met zijn eigen composities die nogal wat klassieke trekken vertonen (ze ontstonden onder invloed van zijn vriendschap met Mendelssohn, aan wiens Conservatorium hij in Leipzig les gaf). Aan de universiteit van Jena verkreeg hij het eredoctoraat.

    Vanaf 1842 treden steeds vaker de symptomen van zijn zenuwziekte op; hij moet de leiding van zijn tijdschrift in andere handen geven, verhuist naar Dresden, wordt dirigent in Dusseldorf, maar als alles hem teveel wordt, doet hij een zelfmoordpoging door zich in de Rijn te werpen. Een laatste heropflakkering beleeft hij door de diepe vriendschap met Brahms (sommigen wagen van een driehoeksverhouding Robert - Clara - Brahms te spreken, en brengen zijn zelfmoordpoging daarmee in verband!). Twee jaar lang wordt hij in een instelling verpleegd, en sterft op 29 juli 1856 in Eudenich bij Bonn.

    » Nieuws bij GOOGLE (engelstalig)
    » Afbeeldingen bij GOOGLE